January 26, 2020

Rrudhat qe ndrine vitet e jetes

Rrudhat qe ndrine vitet e jetes

 

Jeta feminore eshte ajo pjese jeta qe te le kujtimet me te bukura, eshte ajo pjese qe ciletersia jote transmeton vetem dashuri, fal miresine dhe dhuron momente lumturie tek ato qe te rrethojne.
Prinderit jane ato qe jane me ty ne cdo hap, por jo vetem ato jane me rrugetimin tone.
Jane dhe ato te dy, qe jane gjithmone me ty, qe jane avokatet e tu mbrojtes pas cdo gabimi, ato qe te lejne te besh c’te duash, qe lozin me ty, jane ato qe mosha pavarsisht qe po i ben me te dobet ato ne syte e tu jane njerezit me te forte.
Jane ato persona qe kujdesen per ty, qe jetojne per ty, qe syte e tyre vishen me lumturi ne momentin qe ti vjen dhe i ulesh ne prehrin e tyre, kur te zen gjumi tek ato.
Koha nuk i zbeh kto kujtime, nuk i humbet emocionet nje perqafim, nje puthje qe mer nga to.
Emocioni eshte aty ne hapat e para, ne diten e pare te shkolles, ne ngjarjet e rendesishme te jetes tende, emocioni qe ato jane ne keto dite afer teje kalon kufinjte e shpirtit.
Dita kur mendon se u rrite tani me jeta mer tjeter rrjethe shkolla, kafe, pune dhe harrohesh ne rrjedhen e kesaj rutine, saqe harron se nga dritarja e shtepise jane ato te dy qe po presin me padurim qe dera te hapet e ti thuash “erdha une”.
Kjo fjali me beso qe i jep dhe vitet te tjera jete atyre, i mbush shpirtin kur shtepia e tyre eshte plote, kur ndan tryezen me to, kur mbrejet e fundjavave nuk i kalon jashta, por qendron para televizorit dhe shikon emisionin e tyre te preferuar, kur degjon historite e tyre dhe kur per nje moment mbyll syte dhe shef qe para teje ne tryeze jane ulur njerezit e tu me te dashur ato qe jane shpirti i shpirtit, ato qe falin jeten per ty dhe ti per to,ato qe ne damaret e tyre qenia jote mer jete.
Cdokush nga ne ka momente jete qe i kemi kaluar me to, momente qe sot i kujtojme me nostalgji, jo per faktin qe jemi shume te medhenj, por per faktin qe ato momente nuk do vijne me.
Nuk do fle me ne prehrin e tyre dhe me pas te zgjohem ne krevatin tim, nuk do loz me me to si dikur kur te qeshurat do vishnin me shkelqim shtepine.
Jane keto copeza kujtimesh qe jeta jone eshte formuar ne duart e tyre.
Sot, kur cdokush nga ne eshte ne lumin e jetes se tij, kur cdokush sheh lumturine tek gjerat qe ndodhen jashte shtepise dhe harrone qe “jeta” aty lindi dhe e vetmja lumturi qe te vesh shpirtin eshte ajo qe mbart emrin familje.
Sot, kur ti sheh se si fuqit po i lene ato, se si floket po i zbardhen, se si rrudhat po i shtohen sot kupton qe dita qe sdo jen me me ty nuk eshte dhe shume larg.
Sot kupton qe ajo dore m ashpersine e rrudhave fal butesine e ndjenjes se lumturise, ato rrudha qe sot ndrine ne fytyren e tyre jane rruget e vujtjeve te jetes dhe gezimeve po ashtu.
Ato rrudha qe disa nga ju nuk i pelqejne shumica i dashuron i adhuron, kur duart e tyre te veshura nga rrudhat te perkethelin ballin dhe te japin mijera urata kur ti del cdo dite nga shtepia.
Me ato rrudha neper duar, me fuqine e pergjysemuar ato gjejne akoma fuqine te jene me ne.
Me fal ne cfare bejme per to?
Ne cfare po i japim atyre ne keto dite qe ato kane nevoj?
Ne cfare po bejme qe ato te qajne nga lumturia?
Me besoni qe nese shume kush nga ju lumturohet me ato gjerat e medha m surprizat qe behen me shume per syte e botes se sa per lumturine e shpirtit, ato lumturohen me nje fjale te mire, lumturohen sikur dhe 1 ore ne dite t’ia kushtojme atyre, lumturohen kur darka na ze te gjitheve bashke mes batutave dhe historive, lumturohen kur ju i falni momente dhe kohe nga jeta juaja ashtu si ato kane falur momente dhe kohe te pafundme nga jeta e tyre per ne.
Do te thoni qe ishin te detyruar?
Me falni kush ka mare dashuri pa kushte nga njerez te detyruar.
Kush ka mare dashurine e pazevendesuar nga njerez te detyruar.
Me thoni kush nga ju nuk adhuron gatimet e gjyshes.
Kush nga ju nuk ka perjetuar dhe nje here te vetme ne jeten tuaj nje tryeze te mbushur plot, jo m ushqime, por me njerez qe i japin jete jetes tuaj.
Detyrim i vetem i tyre ishte ndaj vetes se tyre me besoni, detyrimi qe ata kishin ndaj vetes ishte ai qe te na benin neve sa me te lumtur.
Me kete detyrim jetojne sot kush ne shtrat e renkimit te viteve, e kush nen rrudhat e floket e bardha, por qe fuqite nuk i kane lene akoma.
Nese ne kete trekendesh eshte dikush qe ka detyrime ndaj dikujt ato jemi ne.
Po, ne qe morem aq shume nga ato dhe nuk e di nese po i japim sado pak atyre nga koha qe ata kane kaluar me ne, nga momentet qe na kane fal, per copezat e jetes qe kane mbushur vitet e femijerise tone dhe per dike po mbush dhe po vazhdon te mbushe vitet e jetes.
Per dashurine qe na falen, per perkujdesin, per durimin, por mbi te gjitha per kohen e “shpenzuar” ne rritjen tone ato meritojne medaljen e “bardhe” i referohem ketu dashurise se pakushtezuar dhe shpirtit te paster feminor qe mund te fal dikush per dike.
Nje dashuri platonike qe mban emrin FAMILJE.
GK…

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *