Ballina Artist Quhem Marina

Quhem Marina

2572
0
Quhem Marina
Quhem Marina

-Quhem Marina dhe jam një nënë e dy vajzave të mrekullueshme . Aurorës që është bekimi i parë në shtëpinë time dhe Olivia princesha dhe dashuria jonë më e madhe .

-Quhem Marina dhe vrajat në trupin tim janë medaljet e mia më të mëdha . Kam duar të copëtuara nga puna që kryej në kompaninë e kepucëve , gjilpërat që më ngulen në gisht nuk më shkaktojnë më aq dhimbje si dikur .

Shërimi i lodhjes time janë dy vajzat e mia .
Më merret fryma kaq shumë sa nuk mund ti numëroj dot herët që kam thënë se kaq ishte .
Por nuk kam vdekur në asnjë prej atyre herëve dhe e di që do vdes tani .

Kush e kishte shtëpine shkëmb, unë nuk e pata as gur. S’e di kë të fajësoj në fakt.
Kush ma prishi lumturinë ?
Sharjet e egra, gënjeshtrat e shpifura, qelqi i thyer mbi dysheme, të bertiturat në mesnatë ? Sa shume për një grua. Nuk kishte për mua darkë me familjen. As të qeshura. E për vitin e ri, që të gjithe gëzonin atë bashkim të ëmbël e të mezi pritur familjar, mua më duhej te qaja e të degjoja e duroja ato zënka , që do vazhdonin e do pasonin vite të tëra me radhë.
-Ndonjëherë më zinte gjumi prej lodhjes me vajzat e mia në ndenjsen e kuqerremtë në kuzhinë dhe nuk e laja shtëpinë ose nuk e bëja drekën para orës katër kur mbërrinte ai .
Dhe duart e mëdha e të ashpra me kapnin nga flokët e më perplasnin në dysheme .

Ishte faji im e di …

-Kur sëmuresha sepse rrahjet e zemrës time nuk duronin më dhunë , nuk duronin më agresivitet ishin dehur me shumë se alkooli që pinte ai . Nuk gjeja kurrë mbeshtetje por ulerima në koridoret e spitaleve sepse një faturë e madhe për barnat duhej paguar dhe perseri ishte faji im e di .
Kur ktheheshim në shtëpi , të gjitha orenditë shtëpiake thyheshin , fytyrën time ndonjëherë nuk e njihja më , kristalet nga sytë e vajzave të mija shtoheshin sepse ato nuk më shihnin dot mua të pa lumtur .
Sepse unë kisha faj … sepse zemra ime nuk duronte dot më aq zhurmë dhe aq dhimbje …

-Ai po drejtohet nga unë .
Me ka vën vargonjtë në qafë dhe po më shtrëngon kaq shumë . Problemet e tij do mbarojnë tani . Po shoh shumë erresirë dhe një fytyrë të qeshur sipër meje . Disa ulerima vogëlushesh i dëgjoj prej së largu por nuk kam forcë më për ti kthyer pergjigje … për ti shtrënguar në gji dhe për ti ushqyer .
Unë po vdes tani pasi fryma ime nuk mban më .-Quhem Marina një nënë e dy vajzave të mrekullueshme . Tani jam një lule atje ku këmba e mizorëve mos të më shkel më pasi nuk jam e sigurt nëse do rilind serisht .
Larg prej tyre dhe shpresoj shumë që të jem e lumtur .
Unë tashmë jam një lule , lulja më e bukur në majën e malit ku mikun tim më te mire kam qiellin dhe ai nuk është më këtu .
Ai nuk ka më force për të më prekur mua , ndaj ngrijeni zërin për padrejtësitë. Unë isha Marina , një ëngjëll i tokës por tashmë ju shtua qiellit .

Enea Bitri / Instagram @writings_of_en

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem shkruani emrin tuaj këtu