Ballina Artist Hija e manit…

Hija e manit…

669
0
Hija e manit…
Hija e manit…

        Hija e manit…

   Tek hyn brenda oborrit nëpërmjet deriçkës së drunjtë, në sy të bie njëfarë maloreje e vogël, dhe teksa ngjitesh nëpër të, këmba të bie në gropë. Pikërisht pasi kalon atë gropën shfaqet hija e një mani…

   Mani kur piqet, lëshon dofarë kokrrash që formohen nga një bosht i hollë, i cili mbushet me kokrriza të imëta të këtij fruti të tultë. Mund të jetë i bardhë ose i zi. Por, mani që bënte një hije të madhe në pjesën e pasme të një shtëpie me një oborr të stërmadh lëshonte gjithherë veç kokrra të bardha. Çdo vit degët e tij pasi kishin lulëzuar tërë prillin, gjatë muajit maj mbusheshin plot e përplot me atë frutë të ëmbëlt.

E nën hijen e atij mani rrinte përherë  një njeri i moshuar, me një palë gjyslykë të zeza në formë katrore e me një shkop, po ashtu të zi, në të cilin herë pas here mbështeste fytyrën dhe jetën.

  Bri tij ulej shpeshherë një vajzuke, e ai ia niste t’i tregonte histori nga më të moçmet. Ajo mbante gjithherë me vete një penë e një lloj gjëje që e shfletonte. Nuk merrej vesh ishte libër që ajo e lexonte e nuk ia vinte veshin plakut asfare, apo thua të qe ndonjë fletore ku ajo mbante shënim historitë e moçme të njeriut të moshuar. Kush e dinte!

   Ish një vajzë imcake, belhollë e me atë konstruktin e saj të ngushtë, të dukej se mund ta mbërtheje me një pëllëmbë. Gjatë verës, kur mani lëshonte kokrrat e tij shijeplota, ajo ndërronte sipas rastit dy fustane: një të bardhë me një dantellë në fund tij, të cilin e vishte me ca këpucka ngjyrë vjollcë dhe një fustan te zi,  të cilit i lidhte një fjongo të vockël, të bardheme si dhe një kordele majë kokës. Kur vishte të parin ulej pranë njeriut të moshuar e ai ia niste me të moçmet, kurse të dytin kur ulej e vetme në kolovajzën që varej nga dega e manit. Herë- herë rrotullohej rreth trungut të trashë të atij mani shumëvjeçar dhe seç gërmonte aty. Ulej në gjunjë, aty në rrëzë dhe diç kuvendonte me rrathët e trungut shekullor. Me rrathët…

   Një ditë e prenë manin. Një burrë i gjate, thatim e me ca mustaqe të dendura, se nga kish mbirë një buzëmbrëmje shtatori, me një sharrë zhurmakeqe në krahë dhe e pati prerë manin gjer në rrëzë. Gjithë ç’mbeti prej tij qe veç një formë e rrumbullt e trungut, ku mund të qenë ulur nja dhjetë veta, duke formuar rrethin e trungut e me shpinë të kthyer nga njëri-tjetri. Mbanin në dorë nga një filxhan kafeje, të cilën e rrufisnin gjithë ëndje. E kur ata largoheshin ajo vajzukja mezi priste të shkonte atje. I mungonte jeta e manit, krahët e tij të mbushur me fruta të tulta, si dhe ajo hija e tij. Tani kur dielli ishte në zenitin e tij, nuk qëndronte dot aty, ku qe vetëm trungu me rrathë shumëformësh. Por, ajo po priste që ai të rritej përsëri dhe t’i hije, kur në vend të librave dhe shënimeve që mbante gjithherë me vete, të mbante shkopin e zi që ia pati lënë i moshuari kur po jepte shpirt. Kurse në atë kolovajzën që do të varej degëve të reja të manit, me siguri do ulej një tjetër vajzuke imcake, belhollë, të cilën mund ta mbështillje me një dorë.

  Në pranverë fliste ngadalë, derisa ikte hija e manit, historitë e tij nuk kishin mbaruar akoma, madje ndonjëherë mbeteshin përgjysmë, dhe ai premtonte se do e tregonte të nesërmen. Qëllonte të harronte, por vajzukja e vëmendshme ishte gati t’ia kujtonte plot gjallëri e mezipritje për të dëgjuar fundin e historisë. Të dy qeshnin në pranverë . Sikur çelnin dhe ata bashkë me lulet e manit. Sikur fluturonin dhe ata nga gëzimi se një zog kish zgjedhur të qëndronte një grimëçast në një nga degët e manit të tyre.

   Në verë tregimet s’kishin të sosur. Dita qe e gjatë, dhe hija e manit rrinte gjatë në oborr. Tregimet bëheshin disi të lodhshme dhe vajzukja ngrysej paksa andej nga fundi.

   Gjatë vjeshtës dilnin rrallë, sepse gropëzat e oborrit shndërroheshin në pellgje nga shirat e dendur. Manin e shikonin nga dritarja, ashtu të zhveshur nga vjeshta. Tregimet qenë rralluar disi.

   Në dimër kur bora mbulonte stolin e tij dhe kolovajza e saj kish mbetur e ngrirë në vend, ajo e mbante atë nga dora, kurse ai kish zënë të mos tregonte më nga të moçmet.

   Pranverën e dytë ai iku. Ajo qeshi dhe e përcolli me shumë lule dhe ca degërmija mani të lulëzuar. Pasi e puthi, buzët e saj formuan një buzëqeshje tejet të madhe për fytyrën e saj imcake.

   Ai e kishte rritur një pëllëmbë shpirt.

Shkruar nga Sonila SALA instagram @sonila.sala

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem shkruani emrin tuaj këtu